Opowiadanie 2

                                                       ,, Miłosna usterka "

  Violetta wstała rano z dziwnym uczuciem. Czuła jakby jej czegoś brakowało. Po chwili popatrzyła na zegarek.

-O nie!!! Spóźnię się do Studio!!!

     Krzyknąwszy to ubrała się i zbiegła na dół jak gdyby goniło ją wściekłe stado.

- Violu, dlaczego tak się spieszysz?- zapytała Angie

- Bo za chwilę spóźnię się do Studio!!

-Ale...- zaczęła Angie

Violetta wybiegła i już nie usłyszała co mówiła do niej jej ciocia. Biegła co sił w nogach. Gdy zbiegała po schodach potknęła się i zdarła kolano do krwi. 

- Ał, ałć , ale boli i szczypie..- powtarzała siedząc na schodach z bólem.

Po okolicy przechodził Leon. Zauważył Vilu i podbiegł do niej.

- Nic ci nie jest?- zapytał

- Nie mogę wstać i strasznie mnie szczypie.

- Trzeba cię opatrzyć 

- Nie, zostaw. Dam sobie radę

- Tak, na pewno dasz radę ze zranioną nogą. Akurat.. 

W tym momencie Leon wziął Viole na ręce. Zaszli do parku. Tędy przechodził Diego. Gdy ich zobaczył schował się za drzewem. Po kilku sekundach jakaś dziewczynka go zaczepiła i Diego nie mógł się odwrócić. Leon w tym czasie opatrzył ranę Violi i zaczęli powoli iść do Studio. Kiedy już tam byli Fran i Cami podeszły do nich i zapytały.

- Violu nic ci się nie stało??

- Nie, Leon mi pomógł.

- Dasz radę iść dalej sama?- zapytał Leon

- Tak. - odpowiedziała

   Dziewczyny zaczęły zapytywać swoją przyjaciółkę czy chodzi z Leonem. Po tym zdarzeniu do Studio przyszedł Diego.

- Violetta, mogę cię prosić?-zapytał

- Tak, już idę

- Dlaczego Leon cię nosił?

- To nie tak jak myślisz. Po prostu kiedy zbiegałam ze schodów potknęłam się i Leon opatrzył mi ranę...

- Jak myślisz jak to zabrzmiało?

- Mówiąc szczerze w myślach to lepiej zabrzmiało. Ja nie chcę być z Leonem. Chcę być z tobą i tylko z tobą. Wybaczysz mi?

- No, dobrze. W końcu to nie twoja wina.

Po rozmowie z Diego Violetta zrozumiała że musi bardziej uważać..